در خبر نامه ما عضو شوید .

یوتیوب در دادگاه

یوتیوب در دادگاه
نویسنده: باران باقری

زمانی که فناوری دردسرساز شد

سال 2007 را به جرات می توان یکی از نقاط عطف برجسته در حوزه حمایت از مالکیت فکری به شمار آورد. در این سال، تعارض منافع شرکت های فعال در زمینه رادیو، تلویزیون و فیلم سازی با شرکت یوتیوب رنگ و بوی تازه ای به خود گرفته و پرونده های سنگین با غرامت های کمرشکن علیه یوتیوب تنظیم شد.

برای مثال در همین سال یکی از بزرگترین شرکت های فعال در حوزه صوت و تصویر، به نام ویاکوم، از یوتیوب شکایت کرده و درخواست یک میلیارد دلار غرامت کرد. این در حالی است که در سال گذشته گوگل یوتیوب را به قیمت 1.65 میلیارد دلار خریده بود. مقایسه همین دو عدد کافی است تا بتوان عمق و شدت ماجرا را درک کرد. اما به راستی منطق و استدلال نهفته در پشت این شکایت و غرامت های ناشی از آن چه بود؟

در دادگاهی که به واسطه شکایت شرکت ویاکوم علیه یوتیوب تنظیم شد، نماینده ویاکوم اعلام کرد که بیش از 160 هزار ویدیو توسط کاربران عادی و بدون رعایت حق کپی رایت در یوتیوب منتشر شده و سرجمع بیش از یک و نیم میلیارد بار دیده شده است. نتیجه اینکار چیزی جز کاهش شدید درآمدهای ناشی از تبلیغات و فروش محتوا برای شرکت ویاکوم نبوده است. در این دادگاه، ویاکوم ادعا کرد که یوتیوب از ایجاد فیلترهایی برای جداسازی کلیپ های دارای مجوز و فاقد مجوز خودداری می کند. چراکه منفعت او در این است که با بازنشر ویدئوهای بیشتر بتواند مشتریان و بازدید کنندگان بیشتری برای خود دست و پا کرده و از این طریق سود و منفعت شخصی خود را چندین برابر کند. به گفته ویاکوم این منفعت از لحاظ قانونی تنها از آن هنرمندان، کارگردانان و سرمایه گذارانی است که این محتواها را تهیه می کنند، نه یوتیوب!

بعد از این شکایت، سهام یوتیوب 11.72 دلار یا به عبارتی 2.6 درصد کاهش یافت. یوتیوب نیز برای دفاع از خود به شدت با این اتهامات مخالفت کرده و گفت اجازه نمی دهد این اتهامات مانع ایجاد جامعه گسترده کابران یوتیوبی شود. علاوه بر این، این شرکت نوید تلاش ها و اقدامات بنیادین در حوزه حمایت از مالکیت فکری را داد.

چندی بعد فرآیند کشف کلیپ های غیرقانونی و فاقد حق کپی رایت در پلتفرم های اشتراک گذاری محتوا (مانند یوتیوب و امثالهم) همانند بازی موش و گربه شده و تولید کننده های برنامه های تلویزیونی در تلاش بودند در اولین فرصتی که کلیپی فاقد قوانین کپی رایت در یوتیوب بارگزاری می شود، ناشر این ویدیو را پیدا کرده و متهم کنند. البته واضح است که این کار پاسخ درستی به این مسئله نبود…

 

پژواک طنین انداز شد …

دقیقا در همان سالی که ویاکوم علیه یوتیوب شکایت کرد، پژواک های گسترده ای در حوزه شکایات مربوط به مالکیت فکری علیه یوتیوب در سرتاسر جهان به گوش رسید. به عنوان مثال بزرگترین برودکستر خصوصی ایتالیا به نام مدیاسِت، از یوتیوب شکایت کرده و ادعا کرد که بیش از  4653 ویدئو در یوتیوب یافته است که با اینکه شرکت مدیاست به طور قانونی مالک آنها بوده است، کاملا به صورت غیرقانونی و بدون مجوز کپی رایت بازنشر شده اند. مدیاست ارزش از دست رفته این ویدئوها را برابر با 325 ساعت برنامه تلویزیونی دانست که می توانست طی 315672 روز کاری در تلویزیون پخش شوند!

البته شکایات مربوط به عدم رعایت حقوق مالکیت فکری، محدود به شرکت های فعال در حوزه صوت و تصویر نشد و چندی بعد (باز هم در همان سال 2007)، لیگ برتر فوتبال انگلیس نیز به همراه یکی از شرکت های تولید کننده موسیقی به نام بورنه کو نیز، به دلیل عدم صیانت از مالکیت فکری از یوتیوب شکایت کردند.

اما واکنش یوتیوب به تمام این تهاجمات باز هم یک چیز بود: اقدامات ویژه ای در حال انجام است!

 

فناوری؛ یاری رسانِ فناوری

در سال 2007، بازهم غوغای تازه ای در حوزه مالکیت فکری برپا شد. در این سال، یوتیوب از اقدام بنیادینی که بارها در دادگاه به آن اشاره کرده بود رونمایی کرد: “تکنولوژی شناسه محتوا (content ID)”…

البته اگر نام هایی همچون تکنولوژی اثرانگشت یکتا یا کانتنت آی دی نیز به گوشتان رسید تعجب نکنید. اینها همه نام های معادل تکنولوژی شناسه محتوا هستند. طریقه کار در این سیستم بدین صورت است که به هر محتوا (اعم از فیلم، عکس، موسیقی یا …)، شناسه ای اختصاص داده می شود که همانند اثرانگشت آدمیزاد یکتا بوده و به راحتی از سایر محتواها قابل تشخیص و تمییز می باشد. هدف از اینکار شناسایی و پیگیری محتواهای فاقد حق کپی رایت در یوتیوب می باشد.

در این سیستم، تولید کننده محتوا، ویدئو یا فایل صوتی خود را که دارای اثرانگشت دیجیتال است بارگذاری کرده و یوتیوب به جستجوی محتواهایی می پردازد که در این پلتفرم بارگذاری شده و با اثرانگشتی که به عنوان ورودی به آن داده شده است انطباق و هماهنگی داشته باشد. در مرحله بعد، پس از شناسایی محتواهایی که به صورت غیرمجاز در یوتیوب بارگذاری شده اند، سه گزینه پیش روی تولیدکننده قرار دارد. در گزینه اول، تولیدکننده می تواند تمامی محتواهای غیر مجاز را به طور کامل از یوتیوب پاک کند. در گزینه دوم، می تواند اجازه بازنشر آزادانه محتوای فاقد حق کپی رایت را بدهد. بدیهی است که هدف از اینکار تنها افزایش نرخ بازدید محتوا می باشد، نه کسب سود و منفعت مالی. در گزینه سوم اما، که به روش برد-برد معروف است، تولیدکننده محتوا به سایر کاربران اجازه نشر محتوای فاقد حق کپی رایت را می دهد، با این حال شرط اصلی او برای اینکار شریک شدن در سود حاصل از انتشار این ویدئوها با سایر کاربران می باشد.

به منظور درک اهمیت این سیستم کافی است بدانیم که یوتیوب در سال 2010، ده ها میلیون دلار بر روی این سیستم سرمایه گذاری کرده و در سال 2018 نیز بار دیگر 100 میلیون دلار در مسیر توسعه آن هزینه کرده است. البته این پایان ماجرا نبوده و نیست! در سال 2018 یوتیوب از ابتکار جدید تری به نام “انطباق حق چاپ” یا copyright match رونمایی کرد که در واقع نسخه محدودتری از امکانات موجود در تکنولوژی شناسه محتوا بوده و به کاربرانی که بیش از 1000 بار محتوای آنها دیده می شود اجازه می دهد که به صورت مستقیم به جست و جو و شناسایی محتوای فاقد حق کپی رایت بپردازند. با این حال یکی از تفاوت های اصلی آن با تکنولوژی شناسه محتوا در این است که هیچ اقدامی در این سیستم به صورت خودکار صورت نگرفته و اختیار تمامی اقدامات صرفا در دست تولید کننده محتوای مورد نظر می باشد.

سازوکار اجرای تکنولوژی شناسه محتوا
سازوکار اجرای تکنولوژی شناسه محتوا

این داستان ادامه دارد…

اگر شما هم از آن دسته افرادی هستید که فکر میکنید با رونمایی از تکنولوژی شناسه محتوا مشکلات مربوط به حوزه صیانت از مالکیت فکری به صورت تمام و کمال حل گردید، سخت در اشتباهید! در همین چند ماه پیش یوتیوب باز هم شکایات جدیدی از صاحبین و مالکین محتوا دریافت کرد. طبق گفته این افراد، یوتیوب هنوز هم مملو از ویدئوهایی است که فاقد حقوق کپی رایت می باشند! در واقع استدلال اصلی این افراد دو چیز بود:

  1. یوتیوب فقط محتواهایی را پاک میکند که شرکت ها و سازمان های بزرگ صاحب آن بوده و این حق را از شرکت های کوچک مقیاس تولیدکننده محتوا دریغ می کند.
  2. یوتیوب به کاربران اجازه می دهد محتوایی که قبلا به دلیل نقض حقوق کپی رایت پاک شده است را مجددا بارگذاری کنند.

با این حال، در همین برهه دیوان عدالت اروپا اعلام کرده است که پلتفرم های اشتراک گذاری محتوا تا زمانی که در تعامل سازی میان مردم نقشی نداشته باشند یا از داده هایی که میزبانی میکنند دانشی نداشته و برآنها اعمال کنترل نکرده باشند، مسئولیتی در قبال آنها نخواهند داشت. البته این پلتفرم ها وظیفه دارند در هر منطقه ای که در آن خدمات رسانی میکنند، بر طبق قوانین آن عمل کنند.

با این وجود باید دید که یوتیوب چه سازوکاری تازه ای را برای مقابله با اتهامات جدید و انطباق خود با نیازهای جدید حوزه صیانت از مالکیت فکری کاربران اتخاذ خواهد کرد…

    پاسخ دهید

    آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای اجباری مشخص شده اند*

    یازده − 2 =